Ik keek naar de televisiezender Fox News Channel en zag een man met een snor. Hij zat op een knullig podium in een zaal van een universiteit in Florida. Voor een man met een snor had hij opvallend jong publiek, hoewel dat op een universiteit misschien niet zo gek is.

Snor interviewde een hoogleraar van de universiteit. Die hoogleraar vertelde dat ze op de universiteit economielessen gaven met de videobeelden van de man met de snor, die blijkbaar een programma heeft waarin hij de economie uitlegt.

“Sterker nog,” zegt de hoogleraar, “als we een video aanzetten en ze zien dat het er één van jou is, dan hoor ik vaak ‘yesss!’ ergens in het publiek.” Snor wuift dit lachend weg, maar de hoogleraar blijft volhouden. Dan draait Snor zich naar het publiek en vraagt: “is dat zo?”

Het publiek juicht. Snor wuift dit lachend weg. Het publiek juicht harder.

Reclame.

Als de reclame voorbij is, is de hoogleraar weg. Snor vertelt dat hij net een boek uit heeft gebracht dat heet “No, They Can’t”. Hij vraagt aan het publiek wat ze het meest geleerd hebben van zijn video’s. Een meisje loopt naar een CDA-congresachtige microfoon en zegt dat ze van hem heeft geleerd dat sweatshops niet slecht zijn.

De man met de snor trekt zijn wenkbrauwen hoog op en vraagt “maar sweatshops zijn toch heel erg evil?” Hij vraagt dit heel ironisch, zodat iedereen weet dat hij advocaat van de duivel speelt.

“Sweatshops zijn vaak betere banen in die derdewereldlanden dan er verder zijn. Dus zo help je de economie vooruit.”

“En daarom,” knikt Snor goedkeurend, “zijn de bedrijven de echte goedzakken in dit land. En toch zijn er presidentskandidaten die een verbod op sweatshops in hun verkiezingsprogramma opnemen.”

“Ze zouden uw boek moeten lezen!” oppert het meisje. De zaal lacht.

“Na de reclame laten we zien hoe je sommige beschermde diersoorten kan redden… door ze op te eten!”