Ik was bij het Witte Huis. Er is daar een White House Gift Shop. Ze verkochten DVDs met generieke vakantiefoto’s van Washington, zodat je die aan je vrienden kan laten zien in plaats van je eigen scheve en onderbelichte kiekjes.

Er waren verschillende Barack Obama-action figures, waarvan één met een veel te groot hoofd wat constant een beetje heen en weer schudt.

Er klommen Chinese mevrouwen op het hek voor het Witte Huis. Ze joelden even terwijl iemand anders een foto maakte. Achter het hek, over het gazon van het huis zelf, liep een rij uitverkoren schoolkinderen heel braaf te zijn tijdens hun tour door het Witte Huis.

Vier pubers stonden te praten met een agent op een paard.

De architectuur van de gebouwen op The National Mall is groots en Grieks. Eigenlijk valt het Witte Huis bijna weg tussen de pompeuze gebouwen, die eruitzien alsof ze helemaal niet thuishoren op de plek waar ze staan. Alsof een beginnende Sim City-speler per ongeluk op de tempel-knop heeft gedrukt.

Deze tempels zien eruit alsof ze gebouwd zijn met trots en de intentie om indruk te maken. Te imponeren. Kijk naar onze macht. Ik weet niet of het werkt. Zelfs een tempel verliest een gedeelte van zijn kracht als er een Chinese vrouw voor het hek staat te joelen.