‘Heb jij het al gehoord?’

Of ik het al gehoord had. Ik had van alles gehoord, maar niets waarvan ik me voor kon stellen dat zij het ook gehoord had. Laat staan iets dat zij met mij mee zou willen delen. Ik was op zoek naar een theepot en dat was wel zo’n beetje het hoogtepunt van mijn dag.

Er liepen drie zwarte pieten langs.

Dit was in de V&D, drie dagen voor sinterklaasavond. Ik glimlachte en zei: ‘dat ligt eraan wat ik gehoord heb.’

Haar ogen werden nog iets groter en nog voor ze ‘nou…’ had gezegd, wist ik wat hier eigenlijk aan de hand was.

Een goed doel.

‘Nou… het is nationale aidsweek.’

Ik zei dat ik dat wist, omdat ik dacht dat ze dat leuk zou vinden om te horen en zij begon haar goed ingestudeerde verhaal net iets te snel af te ratelen.

Ik heb een truc voor dit soort situaties. Dus toen ik door de stilte merkte dat ze klaar was met praten, knikte ik en zei ik ‘dat klinkt heel erg goed’.

Hier liet ik een dramatische stilte vallen.

‘Maar ik kan me op dit moment geen maandelijkse verplichtingen veroorloven. Ik ben een freelance schrijver. Sorry. Als het eenmalig was geweest…’

Glimlachend maakte ik aanstalten om door te lopen op zoek naar mijn theepot.

‘Dat kan.’

‘Wat?’

‘Dat kan. U kunt één van deze tassen kopen. Dan heeft u toch een maand lang een aidswees gered.’

Ik kon het niet maken om haar ‘nee’ te verkopen en pakte mijn portemonnee uit mijn broekzak. Ik gaf me gewonnen.

‘Nee nee, die kunt u afrekenen bij de kassa. Als u de rest van uw boodschappen afrekent.’

Misschien ben ik hier alleen in, maar ik vind het niet eerlijk om als werfmeisje ìn een warenhuis te gaan staan. Op straat kan je nog om ze heen, kan je desnoods rechtsomkeert maken. Op straat ben ik op mijn hoede: wie mij ook aanspreekt, ik roep altijd ‘sorry ik heb geen tijd’ en ren weg.

Maar in de V&D verwacht je het niet, dat is het smerige. Ik had geen idee, ik dacht dat ze me uit eten ging vragen. Of in ieder geval even wilde tongen.

Dus ik glimlachte nog eens naar het werfmeisje, bedankte haar en nam de tas mee, op weg naar de theepottenafdeling van de V&D.

Al snel bleek dat de V&D geen theepottenafdeling heeft. De V&D heeft drie theepotten, alle drie van een ongelooflijke truttigheid.

Nu zat ik met een probleem: ik had verder niets te halen bij de V&D. Ik had geen interesse in een kaasschaaf van twintig euro, een compleet Blond-servies of een notenkraker met rubberen handvat. Maar ik had wel die tas, die aidstas, die ik nog af moest rekenen.

Ik weet niet of iemand dit opgevallen is, maar ze maken er bij de V&D een sport van om de langzaamste medewerkers van alle winkels in Nederland ooit te selecteren. De medewerkers bij de V&D zijn de All Stars van klantonvriendelijkheid, een dreamteam van incompetentie. Ik ben nog nooit snel geholpen bij de V&D. Ik heb vliegtuigen gemist omdat ik bij de V&D in de rij stond. En ik wil best aidswezen helpen, maar om nou in zo’n eindeloze rij des doods te gaan staan alleen om die tas te kopen, dat zag ik niet zo zitten.

Maar het meisje was te mooi en ik te beïnvloedbaar, dus teruggaan en die tas teruggeven was ook geen optie. ‘Alsjeblieft, ik wil toch geen aidswees helpen want dan moet ik even in de rij staan.’ Dat klinkt niet sexy.

Gelukkig is de V&D groot. Dus ik had een stiekem meesterplan. Ik nam de roltrap naar de bovenste verdieping, naar de verste uithoek, waar om één of andere reden een vergeten reisbureau zat en zou daar, aan een haakje, mijn aidstas kwijt kunnen. Iemand zou ‘m daar weer vinden en terugbrengen. Probleem opgelost.

Dit was drie dagen voor 5 december. De V&D puilde uit van mensen. Zelfs in mijn vergeten hoekje, het Drenthe van de V&D, stond het vol met mensen. Wat al die mensen daar deden weet ik niet, maar als ik het aan een haakje zou hangen zou een of andere moraalridder me er vast en zeker op aanspreken. Even raakte ik in paniek. Waar was ik aan begonnen? Ik liep inmiddels al meer dan een half uur door de V&D en ik moest ook nog naar de HEMA om te kijken of ze daar een theepot hebben en wie weet welke goede doelen ik in de HEMA zou moeten ontwijken. Je bent nergens meer veilig.

Dus – nieuwe strategie – ik deed alsof mijn veter los zat. Net buiten het gangpad hurkte ik, zette al mijn tasjes neer, inclusief het aidstasje, en met veel show, alsof er iemand keek, maakte ik mijn veter weer vast. Of eigenlijk: ik maakte hem los en daarna weer vast. Toen stond ik weer op, pakte bijna al mijn tasjes weer op, en liep richting uitgang.

Een prachtige strategie, al zeg ik het zelf. Elegant. Onopvallend. Slachtofferloos. Ik had me tot in de puntjes ingeleefd in de rol van iemand met losse veters.

Ik durfde het aidstasje niet te laten liggen. Ik kon het niet! Het zag er super onnatuurlijk uit, zo’n leeg tasje op de grond. Dat zou mijn personage toch nooit laten liggen? Iemand die de tijd neemt om z’n veters te strikken neemt ook de tijd om een tasje op te pakken van de grond. Ik kon het gewoon niet over mijn hart verkrijgen. Dus ik had het tasje nog in mijn hand en liep nu in hoog tempo richting uitgang.

Ik ben hier niet trots op, maar ik ben gewoon doorgelopen. Ik weet niet wat me overkwam, ik had een waas van sinterklaasinkoopstress voor mijn ogen. Ik begon steeds sneller te lopen. Richting uitgang. Langs die beveiligingsman. Door de poortjes, die vast en zeker gingen piepen. Ik heb niet eens gehoord of de poortjes hebben gepiept of niet, want zo gauw ik de V&D uitliep ben ik gaan rennen. Ik ben ontsnapt. Ze hebben me nooit gevonden.

En eerlijk: het knaagt aan me. Ik kan geen werfmeisjes meer in de ogen kijken zonder terug te denken aan de 2 decemberavond dat ik stal van een aidswees. Dus nu ben ik lid. Van STOP AIDS NOW. En Greenpeace. Unicef. Kika. Kankerfonds. Ik ben lid van het WNF, het Leger des Heils en De Heiligen van de Laatste Dagen. En heb ik, tot grote ontseltenis van iedereen om mij heen, diep in mijn portemonnee, een V&D-klantenkaart.

Hij maakte een gebaar met zijn armen. “Niks toch?”

Later die avond op het terras van een Tilburgs feestcafé zei hij:

“Ik ken veel bekende mensen, die ken ik al van voor ze bekend waren. En weet je wat nou grappig is? De mensen die vrijgevig zijn – ook vrijgevig waren toen ze niets hadden – die blijven altijd rijk genoeg om vrijgevig te zijn. En de mensen die gierig zijn, die hun geld niet willen delen, hebben nooit genoeg geld.”

Ik denk daar nog vaak aan als ik een rondje geef.

Dat van die neushoorn snap ik nog steeds niet.

Ik werd gisteren wakker op een slechte dag. Dat heb ik soms. Meneer Frank zei in groep zes tegen me: ‘jij bent iemand met grote emoties. Als jij iets leuk vindt, dan vind je het ook echt leuk. Maar als je ergens verdrietig over bent…’

Daar liet hij een stilte vallen en ik begreep wat hij bedoelde. Later ben ik tot de conclusie gekomen dat die analyse niet helemaal klopt. Soms word ik verdrietig of leeg wakker en eigenlijk – het duurde lang voordat ik dit door had – heeft dat geen reden. Het is gewoon wat het is. Ik bedenk allemaal redenen om somber te zijn, in een poging mijn gevoel te verklaren, maar de waarheid is dat ik soms gewoon wakker word op een slechte dag.

Er zijn trucs om dat op te lossen: goed eten. Wandelen. De afwas doen. Unfuck your habitat. Juist op een sombere dag kost het veel energie om me tot dat soort dingen te zetten. Maar ik weet ook dat het de enige manier is om van een slechte dag alsnog een goede te maken.

Gisteren heb ik mijn facebookaccount uitgelogd. Ik heb mijn wachtwoord veranderd in een letter- en cijferreeks die ik niet uit mijn hoofd weet (‘sgij6jiofn23’) en dat wachtwoord ver weggestopt. Ik kijk wel voor hoe lang ik uitgelogd blijf. Misschien een week. Misschien een maand.

Ik ben niet van plan om te stoppen met Facebook. Daar is het veel te leuk voor. Ik vind het niet erg – zoals je vaak hoort van mensen die er definitief mee gestopt zijn – dat iedereen zich op Facebook beter voordoet dan ze zijn. Ik heb geen problemen met hun privacy policy.

Ik was er even heel moe van. De laatste tijd heb ik veel dingen gemaakt die specifiek voor het internet waren. Vaak onnozele dingen, grapjes. Maar wel dingen die alleen een publiek kregen als ze ‘viral’ gingen. Of – minder kut verwoord – die alleen een publiek kregen als ze geliked en gedeeld werden. Soms lukte dat. En soms niet.

De afgelopen maanden heb ik veel tijd besteed aan het kijken naar Like-tellertjes. Peinzen welke tekst je bij een link moet schrijven om zo veel mogelijk clicks te krijgen. En dat is goed, denk ik. Als online publicist of content maker of blogger of knutselaar of hoe je jezelf ook wil noemen ben je ook je eigen marketingteam. En als ik iets moois maak, wil ik dat het zo veel mogelijk mensen bereikt.

Maar maak nooit de fout om populariteit met kwaliteit te verwarren. Er zijn veel redenen waarom mensen iets wel of niet delen op Twitter. Er zijn redenen waarom Facebook iets wel of niet in andermans timeline laat zien. Mensen kunnen iets prachtig vinden en het toch niet liken. En er zijn prachtige dingen die zich absoluut niet lenen voor het internet.

En uiteindelijk maak je liever iets dat twee mensen prachtig vinden, dan iets dat iedereen oké vindt. Toch?

Het komt je werk niet ten goede als je bij het bedenken ervan al bezig bent met hoeveel mensen het zullen gaan liken. Als je mensen altijd precies geeft wat ze willen, maak je nooit meer iets dat mensen verrast.

(Daar komt nog eens bij dat het niet makkelijk is om te voorspellen wat mensen precies willen. Dus maak je uiteindelijk iets dat èn niet goed is, èn niet populair.)

Blogguru Ernst-Jan Pfauth beschrijft hetzelfde probleem en heeft het over een Verloren Generatie. Beetje overdreven misschien. Het internet levert ons veel meer op dan het ons met problemen opzadelt. Maar ik ben er wel blij mee dat ik mijn Facebook uit heb gezet. Het was tijd om te piekeren over wat ik eigenlijk wil maken en vertellen. Niet over hoe populair het is.

Het was een goede dag.

_{CC-licentie via JeffreyLowy}

Vier jaar geleden reden we met z’n vieren naar Washington D.C. We moesten erbij zijn. Het maakte niet uit dat het twee dagen rijden was: we moesten erbij zijn.

We hadden het busje van Joan volgeladen met bier en pretzels en begonnen aan een ouderwetse road trip. Niet meer gedaan sinds we twintig waren.

Eerst langs Chicago, The Windy City. Waar ik dus nog nooit geweest was. We hebben in een jazzclub gegeten. Chicago pizza. Heel cliché, supertoeristisch.

We hebben The Great Lakes gezien. Het Andy Warhol-museum in Pittsburgh. De autoshow in Detroit. Ons land op z’n best. Springsteen op de autoradio.

Bornnnnn. In The USA.

Toen we aankwamen stond The National Mall al helemaal vol. Ze zeiden dat er twee miljoen mensen waren. We hebben Obama helemaal niet meer kunnen zien. Gelukkig stonden er gigantische schermen, waar hij op te zien was.

Van die schermen stonden we ook te ver af.

Maar ik heb hem gehoord. Ik heb gehoord wat hij zei.

Hope & Change.

Ik ben niet zo’n nationalist, maar ik was wel echt heel trots. Hoe kan je op zo’n moment niet trots zijn? Wij waren weer het land van vrijheid.

Het land waarin een zwarte president verkozen wordt.

Na Bush, na 9/11…

Het land kreeg eindelijk weer wat het verdiende.

Hope.

Ik heb gejuicht. We zijn met z’n allen dansend en juichend in een fontein gesprongen en er vijf minuten later door een breed glimlachende politieagent weer uitgevist.

Change.

Vorige week stond Joan voor de deur. Of we weer naar D.C. gingen. Weer gingen juichen voor Obama. Ik denk dat ze het als grapje bedoelde, ik hoop dat ze het als grapje bedoelde.

Ik snap wel dat er iets moest gebeuren. Na NewTown en Aurora en al die andere incidenten. Rampen. Tragedies.

Ik snap wel dat er een probleem is. Maar ik dacht gewoon dat-
dat de president slimmer zou zijn dan dit.

Ik heb de inauguratie op televisie gezien. Het was oké.
Een mooie show. Mooie speech. En ja – Washington D.C. zag er prachtig uit.

Dat moet gezegd worden.

Maar dit is toch de aanpak van een dictator? Van iemand die òf bang is voor zijn volk, of onbehoorlijk machtswellustig.
Vrijheden inperken.
Rechten afnemen.
‘Hier met die pistolen!’ Dit is toch niet hoe je in een beschaafd land problemen oplost?

Met het recht op vrije meningsuiting doe je dat toch ook niet?
‘Sommige mensen zeggen iets doms, dus naaien we van iedereen de monden dicht’?

En wie gaat ons beschermen tegen de beschermers? Stel nou dat Obama dictatoriale neigingen krijgt? Of zijn opvolger? Stel nou dat de corruptie in de overheid uit de hand loopt? Dat de regering een coup pleegt?

Ik weet wel dat dat onwaarschijnlijk is. Noem mij maar paranoïde. Prima. Maar het is wel heel makkelijk om al je rechten op te geven als je altijd uit gaat van het best case scenario.

En volgens Obama -
Volgens Obama moet ik me schuldig voelen. Dat ik kick op het geluid van de knallen. Het gevoel van de terugslag. De metalige geur die dagen later nog op mijn handen zit. Volgens Obama moet ik me ervoor schamen dat ik me veiliger voel als mijn M1A-rifle in de trapkast hangt.

Ik zou zo graag willen –

Nee -

ik heb nodig dat Obama mijn rechten respecteert. Dat hij snapt dat ik geen boef ben. Geen kindermoordenaar. Dat ik niets tegen de wet doe. Dat het niet moreel verkeerd is dat wij onszelf willen verdedigen. Dat het niet fout is om voorbereid te zijn.

Ik heb nodig dat Obama zijn kiezers vertrouwt. Dat hij ze niet in de steek laat. Mij niet in de steek laat.

Dat hij mij vertrouwt.

Joan vertelde me dat het nummer Born in the U.S.A. eigenlijk heel kritisch is over Amerika. Toen ben ik eens naar de tekst gaan luisteren. Zelfs meeneuriën voelde als verraad.

Ik liep in Utrecht van het busplatform naar de fietsenstalling. Het was nacht en achter mij belde iemand.

‘Dus ik zo van: als dat toch jouw ding is, prima? Toen zei zij: doe jij daar dan niet aan? En ik: nee, ik snap dat andere mensen dat heel spannend vinden om te doen, maar ik word er niet echt warm van. Gewoon niet mijn ding zeg maar. Dus zij daar een aantekening van maken op haar clipboard. Ze zei: ik vind het heel fijn dat je hier zo open over bent. En ik zo van ja ach. En zij: heb je het dan ook nooit geprobeerd? Ik: nou, ik heb het wel geprobeerd, een paar keer, maar ik vond het niet zo’n succes.’

Hier was hij even stil, waarschijnlijk omdat iemand aan de andere kant van de lijn iets zei.

‘Nee, maar dat is toch helemaal niet erg? (…) Nee. Nee. Dat is toch helemaal geen groot probleem? (…) Ik zie het probleem niet. (…) Nee. Maar ik heb jou toch ook niet met naam en toenaam genoemd? Liefje? Liefje?’

Op één nummer na.

Hij zuchtte bij de gedachte aan het nummer alleen al. Keek me veelbetekenend aan. ‘Je weet welk nummer ik bedoel.’

Ik wist niet welk nummer hij bedoelde.

‘Alles is liefde! Dat is zo’n commercieel, sentimenteel rotnummer!’

Ik vroeg hem wat hij vervelend vond aan dat nummer. Hier had hij even moeite mee, begon aan verschillende zinnen die hij niet afmaakte en zei toen:

‘Het is ook gewoon niet waar. Alles is liefde? Dit bord is toch geen liefde? Dat stokbrood? Is dat liefde? Is haat liefde? Als alles liefde is, is niets liefde. Is kunstmest liefde? Het is zo vaag!’

Ik was verbaasd dat iemand met zo’n drang tot duidelijkheid en rechtlijnigheid fan kon zijn van Blof en vroeg me af of ‘Alles is liefde’ het vaagste nummer was wat ze gemaakt hadden.

Omdat ik zijn muzieksmaak beter wilde begrijpen vroeg ik hem: ‘wat is dan je favoriete niet-Blof-nummer?’

Hier hoefde hij niet lang over na te denken: ‘Onderweg. Van Abel.’

We waren negen, Nassim en ik, toen een hardnekkig gerucht zich begon te verspreiden op het schoolplein. Sinterklaas zou niet bestaan, aldus het gerucht, dat voornamelijk rondging onder de stoere jongens.

Ik was in die tijd journalistieker ingesteld dan nu en richtte regelmatig nieuwe tijdschriften op. De tijdschriften volgden elkaar snel op, want nadat ik als hoofdredacteur een paar van mijn klasgenoten tot redactie had aangewezen, volgde er steevast een motie van wantrouwen vanuit mijn redactieraad en werd ik afgezet als hoofdredacteur van het spiksplinternieuwe tijdschrift. We waren heel democratisch. Als ik eenmaal weg was uit de redactie verloor het tijdschrift vervolgens zijn edge, waarna er weer een nieuw tijdschrift opgericht werd.

Nassim en ik waren in 1998 de hoofdredactie van een sinterklaasblaadje – het leek ons goed om op de actualiteit in te spelen. We hadden voor ons eerste nummer een paar goede stukken in de steigers staan. Zo’n beetje wat je verwacht van een degelijk journalistiek werk: een kleurplaat, een strip, een recept voor pepernoten. Het zag er superprofessioneel uit, want alles werd opgemaakt in Microsoft Creative Writer 2.

Het blad stond in de steigers en we waren helemaal klaar voor publicatie, toen een redactionele discussie uitbrak. Moesten we in ons blad aandacht besteden aan de geruchten over het niet-bestaan van Sinterklaas?

Ik denk dat het Nassim was die deze vraag opwierp, aangezien ik in eerste instantie fel tegen was. Je hoeft niet aan elk gerucht aandacht te besteden, en al helemaal niet zo’n ongeloofwaardig gerucht als dit. Dat er wellicht kritische vragen te stellen waren over de werkwijze van de goedheiligman kon ik me nog wel voorstellen – waarom kregen sommige mensen Power Rangers-speelgoed en anderen niet? We konden misschien de mediahype rondom de intocht uitlichten; zelfs toen hadden we een vermoeden dat veel van de zogenaamde stoombootproblemen opgeklopt werden door de media.

Maar dat Sinterklaas niet bestaat? Dat was belachelijk. Hij was op de televisie. Hij kwam langs op school. Hij besteedde miljoenen guldens aan cadeaus. Er was superveel bewijs. De gedachte dat Sinterklaas niet zou bestaan was een complottheorie op z’n best.

Hier moest Nassim me natuurlijk gelijk in geven en al snel was ook Nassim ervan overtuigd dat het gerucht niet waar kon zijn. Maar dat nam niet weg, zei hij, dat we er aandacht aan moesten besteden. We moesten die vraag stellen: waar kwam dit grootschalige wantrouwen plotseling vandaan?

Dus we organiseerden een peiling om te kijken hoe het stond met het geloof in Sinterklaas. Zo hoefden we de geruchten niet serieus te nemen, maar besteedden we aandacht aan de opkomende scepsis als fenomeen. We liepen door de wijk en belden aan bij elk huis waar we wisten dat er kinderen woonden. Daar stelden we een simpele vraag: gelooft u in Sinterklaas?

Bij het derde huis waar we aanbelden deed een jongen open die wat ouder was dan wij. ‘Gelooft u in Sinterklaas?’

Hij keek naar zijn broertje, dat naast hem stond, en bracht zijn mond naar Nassims oor. Hij fluisterde zijn antwoord. Nassim en ik keken elkaar veelbetekenend aan. Deze jongen schaamde zich voor zijn mening. En terecht. Nassim zette een streepje bij ‘Nee’.

‘En je broertje,’ vroeg ik. Het broertje knikte. Nassim zette een streepje bij ‘Ja’. We gingen door naar het volgende huis.

We hebben die middag denk ik vijf of zes huizen gepeild. Bij een aantal andere huizen deed niemand open. Het werd al laat en we hadden een deadline. We beslisten de volgende dag nog één keer langs de huizen te gaan.

Maar dat is nooit gebeurd. De volgende ochtend werden we, in de pauze, op het matje geroepen door juffrouw Maud.

‘Ik kreeg een telefoontje van een bezorgde moeder,’ vertelde juffrouw Maud ons, ‘dat jullie voor een schoolkrant aan kinderen vragen of Sinterklaas bestaat of niet.’

‘Het is niet voor een schoolkrant,’ zei ik. Redactionele onafhankelijkheid stond hoog in het vaandel. ‘Het is voor een eigen tijdschrift. We doen een peiling.’

Ik legde uit over de geruchten, over Sinterklaas en het onderzoek.

‘Misschien moeten jullie dat niet meer doen. Dit verhaal niet publiceren.’ Nassim knikte begripvol toen de juffrouw dat zei. Ik werd woedend. Zij had geen enkele zeggenschap over ons tijdschrift. Hoe durfde ze!?

‘Waarom niet?’

Even was juffrouw Maud stil. ‘Omdat…’ begon ze. ‘Omdat jullie alleen maar meer aandacht besteden aan die valse geruchten. Dat is nergens voor nodig. Misschien kunnen jullie er een kleurplaat voor in de plaats stoppen?’

We hebben geknikt en zijn weggelopen. Met sommige figuren moet je geen ruzie willen. Die dag, na school, had het sinterklaasblad z’n tweede redactionele dispuut. Ik vond dat we, juist vanwege deze tegenwerking van boven, door moesten gaan met het artikel. Nassim vond dat het blad nog wel een kleurplaat kon gebruiken.

Dat was de enige keer waarop ik mijn functie als hoofdredacteur vrijwillig opgegeven heb. Het was het niet waard. De druk van boven werd te groot. En als Nassim niet bereid was achter mijn hoofdredactionele keuzes te staan, was ik te kwetsbaar. Het blad is er nooit gekomen. Mijn journalistieke ambities verdwenen snel. Ik kon het niet aan. Het wereldje was te hard voor mij.

Voor de Janskerk stond een groep in het rood geklede mensen. Sommigen bordeaux, anderen bijna roze, maar allemaal in het rood. Dresscoderood. Het had een bruiloft kunnen zijn, ware het niet dat deze mensen allemaal tussen de negentien en de vierentwintig jaar oud waren. Ze stonden verzameld rondom een rode loper die voor de deur van de kerk lag.

We bleven op een afstandje even staan kijken, benieuwd wat er zou gebeuren. Dat was dit: een olijfgroene Citroën kwam voorgereden en bleef voor de rode loper staan. Iemand in een fleecetrui deed de deur van de auto open. Twee mensen, man in smoking, vrouw in jurk, kwamen over de loper naar buiten gelopen en opeens begonnen de in het rood geklede mensen te juichen. Enthousiast, maar net iets te kort om de afstand tussen kerk en Citroën te overbruggen. De toegejuichte mensen stapten uiteindelijk in stilte in de auto, die wegreed. Vervolgens kwam er weer een auto voorgereden en begon het hele riedeltje weer opnieuw.

Ik moest denken aan de afstudeerdag op de toneelschool. Toen werden de afstuderende acteurs voorgereden in een semi-chique auto, waarna andere studenten deden alsof ze fans en fotografen waren. Een leuk grapje. Die acteurs waren nog niet beroemd, maar het was leuk om te doen alsof. Dit was waarschijnlijk ook zo iets. Een jeugdclub die filmpremière speelt. Een zakelijk evenement, opgeleukt door partyplanners. Misschien een thema-bruiloft?

Het was pas toen we zagen dat er op de auto’s ‘Nederlands Filmfestival’ stond, dat we doorkregen wat er echt aan de hand was. En verdomd: die vrouw in die jurk was Kim van Kooten. Die man in die smoking René van het Hof. Ruben van der Meer. Susan Visser.

Dit was geen clubje dat de filmwereld naspeelde, dit wàs de Nederlandse filmwereld. Toegejuicht door ingehuurde groupies, weggereden in gesponsorde gezinsauto’s.

Toen we weg wilden lopen zagen we dat er in de rij van stationair draaiende Citroëns één heel chique auto stond. Een Lexus of een Jaguar. Overduidelijk voor de beroemdste gast. Wie is er in de Nederlandse filmwereld te beroemd om in een Citroën rondgereden te worden? Paul Verhoeven? Carice van Houten? Of zelfs een internationale beroemdheid? Toch waard om even op te wachten.

De Jaguar reed voor en er ontstond verwarring bij de organisatie. Een jongen in een colbert met opgestroopte mouwen liep naar de chauffeur toe. Ze maakten een babbeltje. Er kwam iemand in smoking de kerk uitgelopen, maar die mocht de auto niet in. Na een paar agressieve handgebaren van het colbertmannetje reed de auto de kerk voorbij. Zonder iemand erin.

De auto stopte twintig meter verder weer, aan de andere kant van de straat, toeterde naar een Indisch mevrouwtje van een jaar of veertig. Ze zette twee Lidl-tassen op de achterbank en stapte in.