Ik zei dat hij best een slechte kandidaat leek, want dat had ik op The Daily Show gezien. Eelco keek afkeurend.

“Eén van de grootste problemen in dit land is de polarisering van de media. Linkse mensen kijken alleen naar MSNBC, rechtse mensen alleen naar Fox News. Jon Stewart is steengoed, maar wel onderdeel van dat probleem. “

“Als er al een linkse gast bij Fox is, dan zal de presentator zich verplicht voelen om die te grillen. Want dat is wat de Republikein die in de midwest voor de televisie zit verwacht. Als de presentator zou zeggen ‘daar heb je eigenlijk wel een punt’, zou die tv-kijker boos zijn afstandsbediening neergooien.”

“En andersom overigens ook. De linksen doen ook wel eens iets fout.”

We spraken over de premisse van het stuk wat ik aan het schrijven ben. Hij vroeg of Het Zuidelijk Toneel een groot gezelschap was. Ik zei dat het ’t allergrootste en belangrijkste gezelschap van Nederland was.

Ik zei dat ik probeerde de Democraten te begrijpen. Hij zei: “de Democraten begrijpen is niet zo moeilijk. Alle Nederlandse partijen van links tot de VVD zijn vergelijkbaar met Democraten. Wij zijn Democraten. De Republikeinen begrijpen is veel moeilijker.”

Dat wilde ik ook heel graag, de Republikeinen begrijpen. Ik vroeg: “waarom zou iemand Romney stemmen?”

“Omdat hij denkt dat Romney de economie kan fixen.”

Romney is geen die hard Republikein en heeft ooit zijn hond op het dak van zijn auto gebonden. Was dat niet heel erg?

Eelco twijfelt. Ja, Romney is gematigd en hij is niet de droom die Obama in 2008 was. Maar dat is Obama ook niet meer. En het hoeft niet erg te zijn om gematigd te zijn, want dat is waar de verkiezing gewonnen wordt: in het midden. Bij de gematigden, de zwevende kiezers. Na het primary-seizoen zie je dat de gekozen kandidaat van links of rechts naar het midden schuift, om die gematigden binnen te slepen.

Maar dat van die honden dan?

Deze verkiezingen zouden over de economie gaan, zei Eelco. Over de vraag “bent u nu beter af dan vier jaar geleden?” Niet over honden.

“Maar waarom zijn de media dan zoveel met die honden bezig?” “Ze proberen twijfel te zaaien over de kandidaten. En…” (hier probeer ik te doen alsof ik geen eten op mijn broek heb gegooid) “het is ook een beetje tijdverdrijf. In afwachting van de general elections. Als het in september nog steeds over die honden gaat dan neem ik ontslag.”

Het was heel duidelijk dat dit gesprek tot in de puntjes voorbereid was. Obama noemde een hashtag, verwees naar een viral video waarin iemand hem persifleerde en had zeeën van zelfspot. Zijn PR-team mag trots zijn. Toch voelde het allemaal nep. Alles wat hij zei, was bedacht om op een bepaalde manier over te komen.

Ik was bij Busboys & Poets, een interessant café annex bookstore met een grote focus op mensenrechten, gelijkheid, activisme en kunst. En geweldige hamburgers. Er was een open mic night. Dus ik nam plaats, bestelde een ‘belgium style beer’ en luisterde naar de dichters die er voorbij kwamen.

Het was anders dan in Nederland. Er werd meer geschreeuwd en meer gelachen. Er was een gimmick: als een dichter vertelde dat zijn nieuwe bundel maar 10 dollar kost, riep de hele zaal in koor “only ten dollars!?”. En als de dichter aankondigde dat hij “some new shit” voor ging dragen, riep de hele zaal “new shit!?”

Eén dichter vertelde dat het moeilijk was om voor te dragen in D.C. omdat iedereen er zo stil is. Als iemand in een gedicht iets zei wat resoneerde, riep iemand uit het publiek terug “Word!”. Dichters verkochten boekjes, maar vooral CD’s.

De poëzie zelf was ook anders. Het leek meer op rap. Er was in deze gedichten niet urenlang geschaafd aan één zin, maar meer aan het ritme en de flow van de hele tekst. Misschien is dat wat er gebeurt als je vooral CD’s verkoopt. Er waren veel gedichten over hoe belangrijk poëzie voor deze mensen was. Niet alle gedichten waren goed.

Eén dichter vertelde: “nu ga ik een zielig gedicht voordragen, dus zorg ervoor dat jullie allemaal tissues bij de hand hebben.” Het was geen zielig gedicht, maar uit het gedicht konden we wel opmaken dat de dichter zijn zoontje was verloren. Dus daarom was het wel een beetje zielig.

Dat gedicht had alleen maar waarde omdat het echt gebeurd was, wat hij vertelde. Omdat het echt was. Dat was bij bijna alle gedichten zo: het ging niet alleen over de woorden, maar ook over de mensen. Dat was verfrissend. Niet alleen in vergelijking met de stoffigere, Nederlandse literaire traditie, maar ook met de rest van Amerika. Tussen al die billboards en talkshowpresidenten was het belangrijk en inspirerend om een avond te luisteren naar mensen die iets zeggen omdat ze het vinden of voelen, niet omdat ze op een bepaalde manier over willen komen.

Er waren verschillende Barack Obama-action figures, waarvan één met een veel te groot hoofd wat constant een beetje heen en weer schudt.

Er klommen Chinese mevrouwen op het hek voor het Witte Huis. Ze joelden even terwijl iemand anders een foto maakte. Achter het hek, over het gazon van het huis zelf, liep een rij uitverkoren schoolkinderen heel braaf te zijn tijdens hun tour door het Witte Huis.

Vier pubers stonden te praten met een agent op een paard.

De architectuur van de gebouwen op The National Mall is groots en Grieks. Eigenlijk valt het Witte Huis bijna weg tussen de pompeuze gebouwen, die eruitzien alsof ze helemaal niet thuishoren op de plek waar ze staan. Alsof een beginnende Sim City-speler per ongeluk op de tempel-knop heeft gedrukt.

Deze tempels zien eruit alsof ze gebouwd zijn met trots en de intentie om indruk te maken. Te imponeren. Kijk naar onze macht. Ik weet niet of het werkt. Zelfs een tempel verliest een gedeelte van zijn kracht als er een Chinese vrouw voor het hek staat te joelen.

Wat dat betreft is Amerika een vrijer land dan Nederland. Inwoners betalen minder belasting en er is ook minder overheidsbemoeienis. Ze bemoeien zich ook  minder met economie, want ook het kapitalisme is een vorm van vrijheid: er zijn geen top-down beslissingen over wat wel of niet mag of kan. Het is zelfregulerend.

Vrijheid bestaat uit het hebben van zoveel mogelijk rechten. Maar rechten voor de één zijn altijd plichten voor de ander. Iedereen heeft het recht op leven, wat betekent dat iedereen de plicht heeft niet te doden. Het recht op privacy is de plicht om andermans privacy te respecteren. Het recht om eerlijk berecht te worden, is de plicht om – door middel van belastingen – mee te betalen aan het loon van die rechters.

Nederlanders hebben meer plichten dan Amerikanen. Maakt dat ons minder vrij? Of vrijer?

Ik las een betoog tegen minimumloon. De betoger schreef: door het invoeren van minimumloon ontneem je mensen wiens vaardigheden minder dan $8 per uur waard zijn de vrijheid om te werken.

Vrijheid is een lastige term.

Volgens een artikel in de Washington Post zijn er maar heel weinig mensen die nu nog niet weten op wie ze gaan stemmen. Er is sprake van polarisatie.

Het artikel zegt dat nog maar zeven procent van de stemmers op dit moment geen voorkeur heeft voor één van de twee kandidaten. Obama is blijkbaar een president die heftige meningen veroorzaakt en daardoor zijn het niet alleen maar de die hard democraten die die hard voor hem zijn. En zijn het niet alleen maar de die hard republikeinen die die hard tegen zijn.

Er wordt de komende maanden twee miljard dollar aan campagnegeld geïnvesteerd in het overtuigen van deze zeven procent.

In een interview met afgevaardigde Barney Frank impliceerde deze dat de toenemende polarisatie ook te maken heeft met de enorme hoeveelheid media in de VS. Een democraat kijkt naar MSNBC en leest blogs als de Huffington Post, terwijl een republikein Fox News kijkt. Er is geen enkele reden voor hen om geconfronteerd te worden met elkaars standpunten. Ze kijken en luisteren alleen maar naar Ons Soort Mensen. En dan word je extremer.

Misschien is dat wel het probleem met een tweepartijensysteem: als je niet voor bent, ben je tegen.

Snor interviewde een hoogleraar van de universiteit. Die hoogleraar vertelde dat ze op de universiteit economielessen gaven met de videobeelden van de man met de snor, die blijkbaar een programma heeft waarin hij de economie uitlegt.

“Sterker nog,” zegt de hoogleraar, “als we een video aanzetten en ze zien dat het er één van jou is, dan hoor ik vaak ‘yesss!’ ergens in het publiek.” Snor wuift dit lachend weg, maar de hoogleraar blijft volhouden. Dan draait Snor zich naar het publiek en vraagt: “is dat zo?”

Het publiek juicht. Snor wuift dit lachend weg. Het publiek juicht harder.

Reclame.

Als de reclame voorbij is, is de hoogleraar weg. Snor vertelt dat hij net een boek uit heeft gebracht dat heet “No, They Can’t”. Hij vraagt aan het publiek wat ze het meest geleerd hebben van zijn video’s. Een meisje loopt naar een CDA-congresachtige microfoon en zegt dat ze van hem heeft geleerd dat sweatshops niet slecht zijn.

De man met de snor trekt zijn wenkbrauwen hoog op en vraagt “maar sweatshops zijn toch heel erg evil?” Hij vraagt dit heel ironisch, zodat iedereen weet dat hij advocaat van de duivel speelt.

“Sweatshops zijn vaak betere banen in die derdewereldlanden dan er verder zijn. Dus zo help je de economie vooruit.”

“En daarom,” knikt Snor goedkeurend, “zijn de bedrijven de echte goedzakken in dit land. En toch zijn er presidentskandidaten die een verbod op sweatshops in hun verkiezingsprogramma opnemen.”

“Ze zouden uw boek moeten lezen!” oppert het meisje. De zaal lacht.

“Na de reclame laten we zien hoe je sommige beschermde diersoorten kan redden… door ze op te eten!”

Nee, er was een probleem. Mijn poging om contact te zoeken liep snel spaak toen bleek dat ik het verkeerde stroomomzetding meegenomen heb, namelijk die voor China. Aangezien ik niet in China was, was het dus niet mogelijk om mijn laptop op te laden. Dus ik moest bij de Apple-store een nieuwe laptopoplader halen. Want ik ben dan weer wel hip genoeg voor een Apple-laptop. Goed, maakt voor het verhaal verder niet uit. Wat uitmaakt is: ik moest naar de Apple store in Georgetown.

Onderweg werd ik ingehaald door de joggers. Want iedereen in Washington jogt. Of in ieder geval vandaag, het is hier heel mooi weer. 29 graden. Ik had de fout gemaakt om een colbert aan te doen, waardoor ik in mijn wandeling richting Georgetown langzaam begon te zweten. Eigenlijk wilde ik het colbert uittrekken, maar ik was bang dat er een natte plek op mijn rug was ontstaan. 29 graden en een colbert, dan zijn natte plekken niet uitgesloten. Dus hield ik ‘m aan, wetende dat ik daar het probleem alleen maar erger mee maakte.

Daar moet een metafoor in zitten.

Het Apple-meisje merkte niks van mijn rug. Ze was heel aardig en vriendelijk, zoals verreweg de meeste mensen die ik tot nu toe heb gesproken. Wanneer je hier oogcontact maakt met iemand is hun neiging om iets terug te zeggen, niet om weg te kijken. Ze babbelde vrolijk weg over haar grote ambitie: om aan de westkust rechten te gaan studeren. Haar ouders wilden dat ze aan de oostkust bleef, omdat daar tenslotte het geld verdiend wordt met echte dingen, zoals banken. Niet zoals aan de westkust, waar het geld wordt verdiend dankzij Hollywood.

Aan de westkust, vertelde ze me, worden mensen tenminste gewoon beoordeeld aan de hand van hun uiterlijk en niet hun diploma’s.

Ik vroeg waarom de westkust.

Ze antwoordde dat het weer aan de westkust beter was, de mensen aardiger en dat iedereen er jogde.

Ik vertelde dat dat was hoe ik in mijn column de oostkust ging prijzen: dat het weer beter was, de mensen aardiger en dat iedereen er jogde.

Ze vertelde me dat niemand in Washington jogt.

Maar niet te lang.

Een chinees ogende meneer had hier lak aan en stond geparkeerd voor één van de deuren. Hij deed iets op zijn iPhone, een spelletje misschien. De segwaymeneer was hier niet van gediend, toeterde een keer op zijn segway en reed – of gleed -  naar de auto toe. Hij zei “you can’t park here. You can’t. You’ve got to keep going around.”

De Chinese man snapt het niet of deed alsof. Hij laat het spelletje op zijn iPhone aan de segwaymeneer zien en gaat weer zitten. De segwaymeneer rijdt weg, maar komt even later terug.

“I literally don’t know any other way to tell you that you’ve got to keep moving.” De Chinese man laat zijn iPhone nog een keer zien. “Not in a minute. Now. Now.”

Als de Chinese man niet reageert rijdt de segwaymeneer eerst weer weg, maar dan bedenkt hij zich. Hij pakt zijn bonnenboekje – blijkbaar is hij ondanks zijn Segway toch een echte agent – en schrijft een bon uit. Als hij die onder de ruitenwisser van de stilstaande auto wil stoppen snapt de Chinese meneer het opeens en rijdt hij weg.

“O, now you get it,” mompelt de segwaymeneer. Hij rijdt weg.

Een rondje later staat de Chinese man weer op zijn plek.

Als reizen schrijven is, wat is stilstaan dan? En wie is in deze metafoor dan de mysterieuze segwaymeneer die ons dwingt om steeds maar rond te gaan?